Dorpskrant Tricht

Wat blijft? Lianne Simons

In het cultuur- en erfgoedpact werken acht gemeenten uit Rivierenland samen aan de versterking van kunst en cultuur in de regio. Voor het nieuwste project STROOM houden we ons in Tricht bezig met de vraag ‘wat blijft?’. Op dinsdag 10 september om 20.00 is er in het Dorpshuis een avond met inwoners om te praten over de vraag wat we willen doorgeven aan volgende generaties. In het najaar komt er een wandelroute door het dorp en een theatervoorstelling in de kerk. In de Dorpskrant komen de komende maanden verschillende inwoners van Tricht aan het woord die antwoord geven op vragen als ‘wat is belangrijk voor jou?’ en ‘wat wil je doorgeven aan de volgende generaties?’.

Lianne Simons (32) is altijd een dierenliefhebber geweest en daarom ging ze op haar vijftiende voor haar stage van de land- en tuinbouwschool naar De Paay in Beesd, tien zaterdagen, vanuit Uithoorn. Daar was nog een andere stagiair, ook uit het westen van het land: Emiel van zeventien jaar. Lang verhaal kort: nu wonen ze in Tricht en ze hebben twee ‘Paaybaby’s’: Ruben van vijf en Noud van twee.

Een paar weken geleden nam ze een eendenkuiken mee naar huis dat zijn moeder kwijt was. Via de ‘Tricht voor elkaar’-app kon ze een konijnenren lenen, van een oude laboratoriumbak maakte ze een zwemvijvertje. Elke dag vulde ze dat bij met eendenkroos dat ze uit de sloot schepte. De jongens voerden Kuiken met brokjes en wormen uit de grond die was omgespit voor de nieuwe schutting. Na een week of drie brachten ze hem terug naar de Paay, zonder tranen of gedoe. De jongens wisten dat Kuiken alleen bij hen woonde zo lang hij niet voor zichzelf kon zorgen, net als zij nu nog bij papa en mama, maar nu was hij groot en sterk geworden en wilde hij bij zijn andere vriendjes buiten zijn. ‘Ze zeiden: ‘Dag Kuiken’, en dat was het.’

Er zijn nog meer dieren in en rond het huis waarvoor de kinderen kunnen zorgen: ze hebben een schildpad, een stuk of dertig koi en Rambo de hond. Door Rambo is Lianne snel ingeburgerd toen ze acht jaar geleden in Tricht kwam wonen. Ze maakte een praatje met deze en gene tijdens haar rondjes met de hond en wisselde hier en daar een telefoonnummer uit. ‘Van de winter viel me op dat ik iemand al een paar dagen niet was tegengekomen en dat de gordijnen tot halverwege de ochtend dichtzaten. Toen heb ik haar een berichtje gestuurd, om te checken of het wel goed met haar ging. Ze was inderdaad niet lekker en was heel blij dat ik een berichtje stuurde.’

Dat is voor haar het mooie aan Tricht: je zit niet op elkaars lip maar je kijkt wel naar elkaar om. ‘We leven allemaal in ons eigen cirkeltje van buren en vrienden. Al die cirkeltjes overlappen elkaar wel ergens en zo zorgen we voor iedereen. Als je dat niet wilt, kun je beter in een hutje op de hei gaan wonen.’ Het gaat niet om grote gebaren maar om kleinigheden die nauwelijks moeite kosten: elkaar gedag zeggen, een praatje maken, een berichtje sturen.

Lianne is vrijwilliger bij Speeltuinstichting ‘t Spinneweb die de drie speeltuinen in het dorp beheert. Buiten zijn is goed voor iedereen, vindt ze. Als kind kon ze eindeloos buiten spelen en dat wil ze de kinderen van tegenwoordig ook meegeven. ‘Met een hoop zand onder en een heuveltje naast de glijbaan en met bomen en struiken om een kinderdagverblijf heen bied je kinderen de mogelijkheid om creatief te zijn en avonturen te beleven.’

Of het nou een eendenkuiken is, een zieke buurvrouw of de speeltuin in het dorp, ze hoopt met haar zorg voor alles en iedereen om haar heen een voorbeeld te zijn voor haar zoons, zodat die opgroeien tot zorgzame, verantwoordelijke volwassenen.

Deel op Facebook Deel op Twitter Verstuur via WhatsApp