Dorpskrant Tricht

De column van Hanneke: Museum

Ik ging met de vierdeklassers mee op excursie naar Amsterdam. We zouden naar een museum en er was een opdracht straatfotografie. Op de heenweg speelde de hele benedenverdieping van de dubbeldekker bus 30 seconds. Voordat we bij Nieuwegein waren, rook het al naar chips, zure matten en M&M’s en toen we langs de Arena reden, ging er een beetje gejuich op, ondanks alles.

In Amsterdam stapten we uit. Twee meisjes werden van het fietspad gescholden door een man op een fatbike. Bij de hotdogkraam tussen het Van Goghmuseum en het Stedelijk Museum bleven twee jongens staan. ‘Op zich heb ik wel zin in zo’n hotdog’, zei de een. ‘Ik ook wel,’ zei de ander, ‘maar zie je hoe duur die zijn? Daar moet ik een halve dag voor werken.’ Intussen stapte een meisje op twee vrouwen met rollators af en vroeg of ze een foto van ze mocht maken voor haar opdracht ‘fotografeer iets wat echt Amsterdams is’. Ze vonden het prima.

Mijn groepje begon met het onderdeel vrije tijd, anders paste het niet in het schema. De meisjes van het fietspad hadden al een leuk restaurantje gereserveerd voor de lunch en gingen voor die tijd de P.C. Hooftstraat ‘doen’. De jongens van de hotdogs zochten de dichtstbijzijnde McDonald’s en een andere jongen kwam vertellen dat hij eigenlijk longontsteking had maar deze dag niet wilde missen. Niet voor het museum, nee, daar gaf hij niet zoveel om, maar om de opdracht. Anders zou hij die moeten inhalen en hij mocht niet alleen naar Amsterdam van zijn ouders. En of we misschien paracetamol bij ons hadden.

In het Van Goghmuseum werden we rondgeleid door een kunstenares. ‘Kijk nou,’ mopperde een meisje, ‘al die toeristen die selfies maken van schilderijen. Ze kijken er niet eens naar.’ Bij het schilderij dat op de ezel stond toen Van Gogh zelfmoord pleegde, bleef de groep bedrukt staan. Er werden foto’s gemaakt van de zonnebloemen, het zelfportret met afgesneden oor en het korenveld met kraaien. ‘Ik had best nog wat langer willen blijven,’ verzuchtte een jongen. ‘Nu hebben we maar een paar schilderijen uitgebreid besproken.’

Op de terugweg was het stil in de bus. Er vielen er zelfs een paar in slaap, anderen zaten met blossen op hun wangen hun laatste boterhammen te eten. ‘Bedankt voor vandaag, mevrouw’, zei er een bij het uitstappen.

Ik raad het iedereen aan die moeite heeft met de jeugd van tegenwoordig: ga een dagje met ze op excursie.

Deel op Facebook Deel op Twitter Verstuur via WhatsApp